Sprostaj codziennym wyzwaniom

Trudna podróż zdrowotna

Dwudziestoletnia seniorka z Uniwersytetu w Ottawie promieniuje taką radością życia i żyje tak bardzo w tej chwili, że nie można się domyślić, że zdiagnozowano u niej rzadką chorobę autoimmunologiczną bez możliwości wyleczenia. W 2016 roku zaczęła nie tolerować różnych pokarmów i uważała, że rozwinęła nową alergię pokarmową, z którą miała do czynienia wcześniej. Zaczęła więc śledzić, co je, prowadziła dziennik, ale nie doszła do żadnych wniosków, gdy z dnia na dzień wszystko się pogorszyło. Głównymi objawami były nudności i ból ciała, którym towarzyszyły sporadyczne wymioty. Ponieważ sytuacja nie zmieniła się na lepsze, jej mama zdecydowała się umówić na wizytę w szpitalu. Lista czekania była bardzo długa i minął rok.

Wreszcie, gdy nadeszła jej kolej i wykonała dziesiątki badań bez jednoznacznych wyników, lekarze odrzucili jej przypadek. "To była właściwie jedna z najtrudniejszych części, kiedy niektórzy lekarze po prostu mi nie wierzyli, mówili mi, że mój stan prawdopodobnie jest psychologiczny. Zacząłem nawet wątpić w siebie. Nie traktowanie poważnie było jednym z najgorszych doświadczeń w tym czasie" - wspomina Trinity, gdy była jeszcze nastolatką. Podczas gdy inni zaczęli chodzić na imprezy, rozpoczęła podróż zdrowotną bez wyraźnego wyniku. Na szczęście nie była sama: Jej mama wciąż nalegała i walczyła za nią. Podczas jednej z jej wielu hospitalizacji wreszcie okazało się, że ani żołądek, ani jelita Trinity nie działają prawidłowo; wprowadzono jej pierwszą sondę do żywienia.

Światło szukające na końcu tunelu

Mimo to nadal traciła na wadze i czuła się chora. Gdy wróciła do szpitala, zaczęło się błędne koło: wyjazd do szpitala, powrót do domu, a następnie powrót do szpitala. Rozpoczęła karmienie sondą, ale jej waga stale spadała, a jej stan zdrowia w ogóle się nie poprawiał. Kiedy jej waga osiągnęła najniższy poziom, ponieważ musiała całkowicie przestać jeść, PN była ostatnią opcją. Kiedy zapytano ją, jak czuła się wtedy po wprowadzeniu obwodowego cewnika do żyły centralnej (PICC), jej nowej „linii życia”, powiedziała, że jest tak niedożywiona, że nawet nie mogła prawidłowo myśleć. Ale ostatecznie była podekscytowana, aby wreszcie znów otrzymywać składniki odżywcze bez bólu i nudności.

Znajdź właściwych ludzi

Na początku czuła się odizolowana, a nawet grupy wspierające czuły się przygnębione. Dla Trinity osobiste więzi odegrały kluczową rolę w budowaniu jej systemu wsparcia. Trinity nawiązała silne więzi z osobami, które poznała na swojej drodze do zdrowia i które dzieliły się podobnymi doświadczeniami. W szczególności trwały przyjaźnie z byłymi współpracownikami w szpitalu.

Ważne jest, aby wiedzieć, że można poprosić o pomoc. Najpierw Trinity próbowała zrobić wszystko samodzielnie, ale bez żadnych zakwaterowań stało się to naprawdę trudne. Dzisiaj mówi, że chciała być otwarta na ludzi od samego początku. "Nie chciałam mówić, że miałam trudności, a w szkole chciałam nawet spieszyć się do ukończenia szkoły i robić wszystko tak dobrze, jak wcześniej, a nawet lepiej. Zajęło mi trochę czasu, aby zrozumieć, jak ważne jest, aby wszystko było jak najłatwiejsze." 

Dlatego ani wózek inwalidzki, ani PN nie powstrzymały jej od aktywności, ani od podążania za marzeniami - musiała po prostu zmienić swoje skupienie. Dlatego zwróciła się do ogrodzeń i chce uczestniczyć w Igrzyskach Paraolimpijskich w Paryżu 2024.

Sprostanie wyzwaniom

Jeśli znajdujesz się w podobnej sytuacji jak Trinity, prawdopodobnie znasz wiele wyzwań. Wyzwania, które nie istniały przed chorobą. Niektóre z nich mogą wydawać się nie do pokonania, ale dzięki Twojej energii i pomocy rodziny, przyjaciół i profesjonalistów z pewnością możesz osiągnąć wiele.