Stawianie czoła wyzwaniu związanemu z chorobą Crohna

“Choroba ta utrudniała rozwój i uczęszczanie do szkoły, tak jak wszyscy inni, zwłaszcza że choroba ta występuje w postaci zapaleń. Może się zdarzyć, że będziesz w porządku przez kilka miesięcy, a następnie nagle nie będziesz w stanie oddalić się zbyt daleko od toalety przez trzy tygodnie. Przyjmowałem leki w celu leczenia choroby, ale nadal miałem kryzysy, które sprawiały, że byłem zmęczony i zmuszał mnie do uważnego monitorowania diety. Kiedy na przykład moi znajomi zasugerowali, że pójdziemy do restauracji, nie odważyłem się powiedzieć im, że nie mogę, ponieważ byłem chory.”

“Pierwszym krokiem do akceptacji choroby jest zaprzyjaźnienie się z ciałem. A czasami jest to trudne. Nawet jeśli ludzie cierpią na tę samą chorobę, każdy żyje z nią inaczej; zależy to również od ciężkości każdego konkretnego przypadku. Ale co najważniejsze: Nie bój się o tym rozmawiać, konsultować się ze stowarzyszeniami pacjentów, zwracać się do przyjaciół... A potem zdajesz sobie sprawę, że ludzie są sympatyczni, dobrze myślą, a negatywne reakcje są rzadkie.”

“Chciałem żeglować i uczynić morze moim zawodem w marynarce wojennej, ale z powodu mojej diagnozy nie było to już możliwe. Wtedy zdałam sobie sprawę, że musiałam walczyć i nauczyć się żyć z niepełnosprawnością.”

“Gdybym nie była chora, być może nigdy nie miałabym odwagi spełnić swoich marzeń. Projekt „Vogue avec un Crohn” stopniowo nabierał kształtu w moim umyśle. W pierwszych latach choroby w ogóle o tym nie rozmawiałem. Ostatecznie izolujesz się i wycofujesz do siebie. Z jednego dnia na drugi postanowiłem przestać się ukrywać, aby nie wstydzić się swojej choroby. Przechodziłam od jednej skrajności do drugiej, nie mówiąc nic o mojej chorobie, podnosząc głos dla wszystkich pacjentów z IBD poprzez „Vogue avec un Crohn”.”

“Pierwszą rzeczą, która się zmieniła, było to, jak postrzegałam swoją chorobę. Wraz ze stomią stał się widoczny ten niewidoczny Crohn. Czułem, że nagle wszyscy widzą, że jestem chory.”

“Myślę, że to było moje największe wyzwanie w historii; nie była to najdłuższa ani najtrudniejsza trasa, ale jestem dumny, że udało mi się to osiągnąć, nawet ze stomią.”

“Wszystko to pozwala mi pewnie stawiać czoła wyzwaniom, jakie stawia przede mną ocean, i udowadniać, że pomimo mojej choroby wszystko jest możliwe przy dobrym przygotowaniu.”